МИНИЙ ГЭРЭЛТ ЕРТӨНЦ...
Сэтгэлийн гүндэх оршин суугч....

Дуу мэт шүлэг мэт
Үзэсгэлэнд өлгөөтэй
Уран зураг мэт
Эсвэл зүгээр л
Түрдэг тэрэг
Түргэний, галын,
цагдаагийн машин шиг
Он жилүүдийн
Аль сайхан
Адал муу бүхнийг
Амыг нь хорин суугч
Сэтгэлийн гүндэх
Оршин суугч минь
Орох бороо хийсэх навч
Лавсах цаснаар
Оргочихоогүй байгаагаа
Үргэлж сануулагч чи минь

"Дээврээс дуслах хавар"-ын шүлгүүдээс

Навчис бүхэн шувуудын амь болно

Намрын тухай хамгийн дулаахан бодол минь энэ

Оргүйн гүнээс жижигхэн амьсгалууд нисэн ирээд

Осгож буй мөчир бүрийг тэжээн тэтгэнэ

Мөддөө л ийм итгэлээр амь зуух нь

Мөрөөдөх, чамайг санах хичнээн сайхан

Илбэчин шидэт дохиураа гурвантаа өргөх

Ийм мөчийг яасан их хүлээв

Олон болжмор нарийхан мөчирт эгнэн суугаад

Одоо моддын бие бүтэн болж байна.

Дүн өвлөөр би сүүдэрт нь дулаахан зогсоод

Дүүрэн хүслээ навч бүхэнд шивнэж байна.

 

***

Ганцаардалд дасахад
Ганц л хуруу дутуу
Өвдөгөө дэрлээд
Өөрийгөө тэврээд л...
Хүлээлгийн танхим шиг
Цаг хугацааны булан дахь
Хуучин сандалын
Хувь заяагаар
Инээмсэглэлээ арилжихад л
Илүү юм үлдэхгүй нь
Ирэх өдрийг хүлээнэм.

 

***

Худлыг үнэнээс нь ялгах гэж

Худалдаачны нүдийг ширтэх мэт

Энэ амьдралд

Хаана нь чухам тэгээд

Учир утга оршдогийг

Хайж олохоор би

Мухлаг бүрээр тэмтэчнэм

Зээлийн лангуу шиг өдөр хоногууд

Жинхэнэдээ намайг

Худалдаачин болгов

Худалч болгов

Хувиргаж орхив

Хуучин бараан дундах

Өдөн дэрнээс

Чиний үнэрийг олоод

Хувь заяа минь мөн

Тийм болохыг ухаарав.

 

***

Хүслийн чинь тээн
Харвах ододын
Аль нь чухам чамд
Аз жаргалыг авч ирэхийг
Хэлж мэдэхгүйдээ
Шөнийн тэнгэрийн
Булан тохой бүрийг нэгжнэм
Торох нь ганц минийх л юм
Ганцхан хүслийн үнэтэй....

 

Өд сөд минь ургаарай ургаарай...

Өд сөдөө зулгаамаар

Өдөр хоногуудаас чинь

Өнөөдрийг хасахсан

Өглөөний нартай

Тагтан дээр чинь мандаад

Өргөн мөрөн

Өндөр уулс

Тариан талбай

Хот тосгодын дээгүүр

Нисэхсэн

Үүргэвчнээсээ

Үйрмэг талх гаргаад

Үдийн цайгаа

Хамт уухсан

Халин дүүлэхсэн

Хариж очоод тагтан дээр чинь

Нартай хамт жаргахсан

Надад хичнээн их хүсэл

хичнээн их хясал

Өдөр хоногуудаас чинь 

Өнөөдрийг хасахсан

Өд сөд минь ургаарай ургаарай...

 

***

Дүүрэн, хоосон, дүүрэн...

Дарсны хундага шиг өдрүүдийг

Дүүргэгч, хоослогч чи минь

Дахиж удаан амьдрах тухай бодохгүй ээ...

Яг чиний тухай миний бодол шиг
Яасан дуусдаггүй өвөл вэ?
Уулзвал цаг хугацаа харавчихна гээд
Урт удаанаар амьдар ч байна би
Лааны дөлөнд шатаасан үгс

Лаанаас бусад нь уншаагүй захидлууд
Зүүдээ, чамд хүрээгүй бүхнээ
Зөн совин чинь хаяглачихлаа
Алсын оддоос, ширээний гэрлээс ч
Аяндаа чамд уншигдсаар л байна
Ахиад надад ододоос хариу ирвэл
Амьдрал минь цоорхой завь шиг ч гэлээ
Дарвуулаа өргөөд замдаа би гарна
Дахиж удаан амьдрах тухай бодохгүй ээ

Биднийг хүлээх гүүр

Үргэлж дулаахан
Мөнхийн сартай
Чамайг хүлээх
Над шиг моддтой
Хотын гүүр
Миний алга шиг
Бүлээхэн салхинд
Чиний инээмсэглэл шиг
Шинэхэн цасан
Бүжиглэж байгаа
Чиний хотын гүүр
Биднийг хүлээх гүүр

Гэрэлтэй явна...

Гэрэлт дурсамжуудаа амилуулаад

Гэрэлт гудамжуудаар алхаж явна

Гэнэн байж, тэнэг байж чи хөөрхөн байж

Гэнэн тэнэг байхдаа би ч бас тийм байж

Хурууний чинь хээг авч үлдсэн

Хуурай навчис уруулд шүргэн байна

Хувь тавилангийн уран зургийг чинь

Хүндэтгэл дүүрэн үнссээр л байна

Өргүүр шатаар уруудах мэт

Өгсүүр мэдрэмж цээжнээ төрөөд

Өө хичнээн сайхан гэрэл гэгээтэй амьдрал вэ?

Өөр хэний дурсамжинд би инээмсэглэж байгаа бол

Гэрэлт дурсамжуудаа амилуулаад

Гэрэлт гудамжинд

Гэрэлтэй явна...

Үлдээсэн захиаг минь...

Чиний хотоос

Намрыг үүрээд буцаж явна

Цээжнээ навчис сэржигнээд  

Нүднээ шувууд алсраад л...

Цэв цэнхэр тэнгэр

Урт шар нар

Сүүлчийн борооны дуслууд

Цувны халаасанд шаргиад

Цугтаа буцаж явна...

Чиний хотод

Өвлийг орхиод  буцаж явна

Өглөө босоод цонхон дээрээсээ

Үлдээсэн захиаг минь уншаарай

Гар тээшээрээ

Дүүрэн дурсамжтай

Гарч явнадаа чиний хотоос... 

 

Усан замын зогсоолоос...

Усан замын буудал дээр

Хэн нэгэн бүсгүй

Удаан хүлээлтээ орхижээ

Уйтгар хөглөрсөн зогсоолоос

Гүн нуурын тэртээ рүү

Горь татсан харцны

Нөгөө үзүүрээс ирэх

Тэврээд л баймаар учралд

Тэсж ядан яарсаар

Хүлээгч бүсгүйн гээсэн

Цэнхэр алчуур ганджээ

Усан замын зогсоолд

Үй олон завь хөвөн ирсэн мэт

Урт намрын навчис

Зангуугаа хэдийн татжээ

Зөндөө л их санаж дээ намайг...

Сул шувууд

Хоосон салхис

Сургийг чинь гаргах

Оддыг хүртэл

Үүлс хорьчихоод

Хэчнээн ч удаанаар

Хэл үггүй бороо зүсрэв

Ор мөргүй

Энэ их эзгүйрэлийг

Эцэс болгох гэж

Орь ганцаар

Өөрийгөө тэвэрч суугаад

Он удав би

***

Тэнгэр зовхи мэт манангаа

Өөд нь өргөхөд

Газрын сормуус мэт модод

Зүүн уулсаас өндийнөм

Зөв нүдний зовхи татах шиг

Ийм тэмдэгт совинг

Чи л илгээсэн гэж бодхоор  

Зөндөө л их санаж дээ намайг...

....

Мэргэн бууч мэт шөнө

Том харанхуй онь хараандаа

Буй биеийг минь багтчихаад

Бууны гох мэт сарыг хэн нэгэний

Долоовор хуруу атгачих гээд байхад

Тэнэмэл ноходын дуу

Тэнэсэн сум шиг чихнээ улих

Тийм шуурган галын шугамыг

Ажиг сэжиггүйгээр сөрөн зогсоод

Амьдралтай мэлзэж

Өглөөг угтхад

Урд шөнийн ялалтыг минь гэрчлэх

Ув улаан нар

Урт гудамжны төгсгөлөөс

Миний тэнгэрт намирнам....

Гунигтай л юм...

Гутал тослоочийн

Гуйсан харцыг гишиглэн

Гудамжаар хүмүүс инээлдэн алхана

Гунигтай л юм

Цонхоор ширтэнгээ

Цай уух..

.....

Хэцэн дээр минь

Хэдэн болжмор

Өглөөг өлгөөд

Урд орой

Угааж тависан

Урт шөнөөс

Дуссан усыг

Амандаа цуглууж

Цай чанахаар зэхээд

Жиргэх ч завгүй

Ганц улаан навч юм...

Хамтдаа алхсан хаврын үдэш

Борооны үнэрт цэцэрлэг

Харгуй  зам, хүлээлгийн сандалууд

Зургийн цомог юм

Цугийг нь дугтуйлсан шувууд

Цул орон зайг хэмжсээр

Нисэн ирэх нь

Цаг хугацаа юм

Өнгөрсөнөөс ирсэн тэр жаргалт  хаврыг

Өнөө илбэн суухад

Өрцөн цаана үл мэдэг инээмсэглэх нь

Ганц улаан навч юмаа...

Төсөөлж чадаагүй инээмсэглэл...

N-d

Жирийн одоо цагууд

Жирийн одож байна

Жинхэндээ бол энэ мөчүүд

Бидний учирсаар буй намар цаг юм

 

Ойлгож байна уу? Хонгор минь

Одоо ч гэсэн чи миний гараас атган

Төсөөлөлийн гүүрэн дээр минь зогсоод  

Төсөөлж ч байгаагүйгээр инээмсэглэж  байна

 

Жирийн одоо цагууд

Жирийлгэн өнгөрсөөр л байна

Жирийн л нэг намар ирэхэд

Өөрийгөө яаж хуурандаа..

*****

 

Цэцгийн нэртэй сууринд

Дэлбээлж буй охины

Цэнхэр бошинзны хормойд

Салхины хэл тултирнам


Цагаан-Уул сум 2011-06-05

Ес дүгээр сар минь....

Э.Б-д


Ес дүгээр сар минь

Дүүжин сандал мэт салхи эсвэл

Түүний хэлмэрч мэт хонх минь

Хонх мэт зүрх минь

Ер бусын бороо эсвэл

Бороог л хүлээх цонх минь

Цонх мэт сэтгэл минь

Ес дүгээр сар минь

Цэцгэн титэмт охин эсвэл

Гоо охин мэт цэцэг минь

Ер бусын

Ес дүгээр сар минь

Цонх мэт сэтгэл

Хонх мэт зүрх  

Цонхон дээрх цэцэг

Хонх дэлдэх охин

Ес дүгээр сар минь

Хүүхдээрээ чиний инээмсэглэл

Инээмсэглэлт минь зөвхөн

Ес дүгээр сар минь

Яруу найрагч Ш.Хатанбүүвэйбаатарт....

1

Энд шиврэх бороог

Элсэн цөл мэт хүлээнэм

Элэгдэж дуусдаггүй салхинууд

Хэний зараалаар довтолгоно вэ?

2

Зурагдаагүй бүсгүйн хөрөг

Зураачаа хүлээх шиг

Жижигхэн тосгон

Зуун хаврын өмнө ийм л байсан мэт

3

Зовхин доорх мэнгэ шиг

Тийм  зовлонт цаг хугацааны

Зохиолыг нь  чи яг

Хэдэн  хавар  бичсэн бэ?

Чамайг л бодсоор....

Нүдээ цавчихгүй

Цонхоор ширтэж зогсоод

Цаг хугацааг зогсоож чадна би

Нүдээ тас анисан ч чадна

Чамайг л бодсоор

Цаг хугацааг зогсоож чадна би.....

Даль жигүүрээс чинь хөтөлцөөд....

Гандангийн хүрдийг тойрох бүрд
Гараас чинь атгах шиг санагднам
Даль жигүүрээс чинь хөтөлцөөд алхахдаа
Дивааажинд би хичнээн ойрхон байгаа вэ.....

 

(Нийт: 66)